Home Orthodontie Apparatuur Praktijk Patientinformatie SOS

Het is een komen en gaan in de praktijk van Veronique Borstlap. Ik ontmoet de zeventienjarige Sammy die nog een half uur moet wachten. Ben jij nieuw hier, vraag ik haar.

Nee, ik kom hier al bijna drie jaar. Vorig jaar mocht mijn beugel uit en een aantal maanden geleden heb ik een mijn laatste controle gehad. Om je heel eerlijk te zeggen ben ik beetje een twijfelaar. Ik voel met mijn tong een vreemd ‘heuveltje’ in mijn mond. Het fijne van Veronique is dat je altijd mag bellen als je ergens over twijfelt. Wanneer ze je niet telefonisch kan geruststellen, mag je langskomen.

Bel je dan zelf op, of doet je vader of moeder dat?

Dit is erg leuk om te vertellen. Als kind heb ik best veel artsen bezocht omdat ik vaak ziek was. Er was iets mis met mijn longen. Mijn moeder ging altijd mee en voerde het woord. Zij zat recht tegenover de dokter en ik zat er maar een beetje bij, terwijl het toch eigenlijk om mij ging. Wanneer de arts vroeg waar ik last van had, gaf mijn moeder antwoord. En zo kwam ik met mijn moeder voor het eerst op gesprek bij Veronique. Mijn moeder ging in de stoel tegenover haar zitten. Op vriendelijke toon zei Veronique tegen mijn moeder: mevrouw, u bent een van de belangrijkste schakels in het succes van de orthodontische behandeling van uw dochter. Maar de allerbelangrijkste schakel is Sammy. Mag ik u verzoeken om op die andere stoel plaats te nemen. Zo zat ik in een keer recht tegenover Veronique en ze begon zomaar tegen mij te praten. Ze vroeg hoe het met me ging, of ik hobby’s had etc. Sindsdien regel ik alles zelf hier. Wanneer er iets belangrijks te bespreken is, gaat mijn moeder nog steeds mee hoor. Ik zou haar niet kunnen missen en zij is erg trots dat ik met mijn eigen verantwoordelijkheden om kan gaan.